Los Angeles

Na een behoorlijk snelle rit (Frank scheurt als een geboren stadsrijder) zijn we rond de middag in L.A. aangekomen. Over zes rijbanen aan beide zijden jakkert het verkeer de stad in en uit. Gelukkig wisten wij met behulp van TomTom waar we moesten zijn. Onderweg naar het hotel wilden we eerst langs de Walk of Fame en de letters van Hollywood bekijken.
We hadden de auto op een parkeerplaats in de buurt van Hollywood Boulevard geparkeerd en vonden al snel de sterren. Waarschijnlijk waren dit de sterren van de tijd van de stomme film want de meeste namen zeiden ons niets en de buurt eromheen zag er behoorlijk vervallen uit. Aangezien we nodig naar het toilet moesten en ook erg honger kregen zijn we maar een pizza gaan eten. Deze tent zag er van binnen een beetje groezelig uit zodat Marjan er ook geen probleem mee had wat extra Sprite over de vloer en tafel te gooien! We vonden deze hele omgeving een behoorlijke afknapper!
We hebben de auto van de parkeerplaats gehaald en zijn rijdend nog een deel van Hollywood en Beverly Hills gaan verkennen. Mooie huizen gezien en één actrice (denken we, weten niet wie maar ze was blond en stapte uit een dure auto).

Na het inchecken in het hotel zijn we naar Santa Monica gereden. Daar hebben we een wandeling over de pier en het strand gemaakt. Het strand is leuk ingericht met sportattributen waarvan heel wat mensen gebruik maken. Het was er gezellig druk en het was leuk om te zien hoeveel excentrieke types er rond liepen, fietsten, rolschaatsten of waggelden.
Het weer begon toch wat frisjes te worden, waarschijnlijk voor Nederlandse begrippen nog steeds warm. Ha, ha.

Zo zijn we aan het eind van onze vakantie gekomen. Vandaag vliegen we terug naar Amsterdam. We hebben een ontzettend mooie vakantie gehad met onvergetelijke momenten. We vonden het een uitkomst om via Reismee onze ervaringen met jullie te delen. Jullie reacties waren ook leuk om te lezen; zo hielden we toch nog contact met het thuisfront.

Tot ziens!

Palm Springs

Palm Springs is eigenlijk een gemeente bestaand uit verschillende plaatsen zoals Palm Desert, Indio, Coachella etc. Het ligt in een vallei waar het grootste windmolenpark staat wat we ooit hebben gezien (een paar honderd en ook van verschillende afmetingen, aantal wieken en vormgevingen). The place to be is hier Palm Desert met prachtige winkelcentra en ongeveer één restaurant per bewoner.
Het staat zoals de naam al vermoedt bomvol palmbomen. Het merendeel van deze palmbomen zijn Mexicaans omdat van de originele Californische palmboom de afgestorven bladeren naar de stam toe klappen en niet afvallen. In deze oude bladeren maakt het ongedierte (ratten, vleermuizen) hun nesten zodat veel mensen deze oude bladeren verwijderen.
Het is hier leuk om naar de weersverwachting te kijken: alleen maar zonnetjes, temperaturen ver boven de 35 graden en vooral geen neerslag!
Woensdagmiddag bij aankomst in het hotel hebben we lekker in het zwembad gelegen.
's Avonds (weer) Sushi gegeten in een Mexicaans restaurant. Wederom erg lekker!

Donderdagmorgen hebben we ongeveer heel Palm Springs doorgereden op zoek naar een Kohl's (warenhuis). 40 Mijl en 5 winkelcentra later kwamen we erachter dat we onze TomTom daar toch op konden instellen (zoekcriteria stond iets anders ingesteld) en toen hadden we het natuurlijk zo gevonden. Lekker gewinkeld en mooie koopjes gescoord! En natuurlijk weer 10% korting gekregen (bovenop de uitverkoop) op een coupon die we niet hadden.

Na de lunch zijn we met de Aerial Tramway (kabelbaan met roterende vloer) naar een hoogte van ongeveer 3.000 mtr gegaan. Beneden in de vallei hadden we de hoogste temperatuur van onze vakantie gemeten (52 graden Celsius). Boven was het 25 graden koeler dus erg aangenaam. Geheel onverwacht bleek dat er boven een compleet wandeltraject lag. Uit de informatie die wij hadden gekregen, begrepen wij dat we alleen maar een ritje op en neer konden maken. Gelukkig hadden wij redelijk sportieve schoenen aan en natuurlijk onze onafscheidelijk waterbelt met twee volle tanks.
Omdat het pas 16.00 uur, de omgeving ontzettend mooi én koel was, gingen wij een wandeling maken. We hadden een gemiddeld parcours uitgekozen van 4,2 mijl (ongeveer 6,5 km). Op meerdere borden stond aangegeven dat we voor deze route een vergunning nodig hadden maar Frank dacht dat dit niet voor ons gold! Omdat het parcours veel hoogteverschillen kende (veel klimmen) kostte het nogal veel tijd. Het begon op een gegeven moment te schemeren. Frank kreeg toch wel een beetje een onbehaaglijk gevoel en ging steeds harder lopen. Het laatste deel van de wandeling hebben we bijna rennend afgelegd en geldt als een goede training voor de Pierloop!
Als we een vergunning hadden aangevraagd, zouden we waarschijnlijk van de rangers te horen hebben gekregen dat het niet verstandig was om op dit tijdstip nog deze wandeling te beginnen.
's Avonds hebben we in Franks favoriete restaurant 'The Cheesecake Factory' gegeten en alle verbrande calorieën weer aangevuld.

Vrijdagmorgen zijn we vroeg op weg gegaan naar Joshua Tree National Park. Bij het Visitor Center hebben we een kaart en een planning voor de dag gekregen. Aangezien het oostelijke gedeelte van het park bestaat uit Californische woestijn (hebben we deze vakantie al behoorlijk veel van gezien) hadden we ervoor gekozen het westelijke gedeelte te verkennen. Dit gedeelte bestaat uit mooie rotsformaties en natuurlijk bossen vol Joshua Trees. Deze geven niet echt veel beschutting dus het was weer behoorlijk zweten, veel water drinken en (zout) eten die dag. Erg mooie omgeving en zo compleet anders als de andere drie nationale parken die we gezien hebben in deze topvakantie.
Bij aankomst in ons hotel in Palm Springs had Frank een folder bemachtigd met een advertentie over een 'Friday Steak Night' in een toprestaurant bij een casino: $ 26,95 voor een driegangen menu (soep, 4 soorten vlees, dessert).Daar moesten we natuurlijk heen!
Het casino lag buiten de stadsgrens op een gigantisch stuk terrein wat op een aantal vrachtwagens na helemaal leeg was. Parkeerruimte dus in overvloed. Enigszins opgedoft kwamen we in een vrijwel verlaten, maar wel heel deftig restaurant aan. Frank maakte meteen al vrienden door op te merken dat de reservering, die we volgens de advertentie moesten maken, niet echt nodig was.Bij navraag bleek dat het drukke seizoen van oktober t/m april is. Dat kun je je ook eigenlijk wel voorstellen met zulke temperaturen.
Het eten was werkelijk uitstekend maar de porties waren weer typisch Amerikaans.

Op dit moment zijn we op weg naar de sterren van Hollywood!

Ook nu hebben we weer een aantal foto's geplaatst in ons fotoalbum.

(zie de bekende link)

Tot mails!

Grand Canyon

Na zo lang mogelijk gebruik te hebben gemaakt van onze suite, zijn we uit het bruisende leven van Las Vegas via de Hoover Dam in de richting van de woestijn vertrokken.

Onderweg zijn we voor een lunch gestopt bij Last Stop Arizona (dat geldt voor verkeer vanuit de andere richting). Daar kregen we informatie over de Skywalk en bleek dat dit uitzichtspunt zich aan de westkant van de Canyon bevindt terwijl wij juist op weg waren naar de andere kant. Zo konden we kiezen om of een omweg te maken van 100 mijl of de Skywalk overslaan. Aangezien 100 mijl in deze omgeving 3 tot 4 uur rijden is en we toch al een flink eind moesten rijden hebben we de Skywalk maar gelaten voor wat het is.

Na veel woestijnlandschap werd de omgeving richting Grand Canyon steeds groener met veel bomen en lagere temperaturen. Ongemerkt reden we tot op een hoogte van ongeveer 2000 mtr waarbij wij het idee hadden dat we hoge bergkammen zouden zien met daarin de Grand Canyon. Maar hier is juist al het landschap hoog en is de Canyon een groot gat!

Bij aankomst in het park bleek dat de kamer keurig was en zijn we zonder verder nog de omgeving te hebben verkend gaan eten en slapen.

De volgende ochtend hebben we meteen de helikoptervlucht gereserveerd voor 10.15 uur. Lekker vroeg zodat we direct na het ontbijt richting de luchthaven vertrokken.
We hadden nog steeds niets van de Canyon gezien en wisten dus ook niet precies wat we konden verwachten. We waren best wel een beetje gespannen omdat dit voor ons allebei de eerste helikoptervlucht zou worden. Maar wat was dit supergaaf: geweldig uitzicht op een adembenemende omgeving. We werden een half uur door een (blonde, vrouwelijke) piloot door de Canyon gevlogen. Door de harde wind werd het een 'bumpy ride' wat het fotograferen een beetje bemoeilijkte maar we hebben toch nog wat mooie plaatjes kunnen schieten. Kortom een aanrader!

's Middags hebben we een trail langs de rand van de Canyon gelopen. Ook hier weer veel toeristen: we hadden de indruk dat er geen Duitser meer in Duitsland was achtergebleven. Ze liepen allemaal hier! Ook erg veel Fransen en Aziaten.
Geen Nederlander te bekennen.

Frank heeft inmiddels met het nieuwe fototoestel honderden foto's genomen en denkt erover professioneel fotograaf te worden (grapje! ha, ha).
Misschien dat één volle dag in de Canyon net iets te kort was maar we hebben deze dag wel heel goed besteed.

Dinsdagmorgen vertrokken richting Phoenix met een tussenstop in Sedona. De omweg via Sedona (tip collega van Frank) was zeker de moeite waard vanwege het 'rode gebergte' waar we doorheen zijn gereden. In de buurt van Phoenix kwamen we eindelijk de cactus tegen die je in vele Western films kan zien maar die we in Texas nooit hebben kunnen ontdekken. Ook hier hebben we natuurlijk een foto van gemaakt.
's Middags hebben we geshopt in een Outlet en 's avonds downtown Phoenix Sushi gegeten.

Het is nu woensdagmorgen en we zijn op weg naar Palm Springs waar we de komende twee dagen blijven. We hebben onze oorspronkelijke bestemming van San Diego vanwege de kou aan de kust gewijzigd. In Palm Springs kunnen we even relaxen en zullen ook Joshua Tree National Park bezoeken.

Tot de volgende mail.

P.S.

Er zijn natuurlijk ook weer nieuwe foto's geplaatst door onze fotograaf!

Las Vegas!

Zaterdag waren we weer vroeg op pad en rond het middaguur waren we al in de buurt van Las Vegas. Omdat we pas om 3 uur konden inchecken besloten we eerst naar de Hoover Dam te gaan. Bij de dam hebben we een volledige rondleiding genomen, die ons door de gangen en de ventilatieschacht en langs de generatoren en inlaatsystemen voerde. Ook dit is een indrukwekkend bouwwerk en het is opvallend dat bij de bouw in de jaren 1931-1935 al rekening is gehouden met de openstelling aan het publiek.

Daarna via Lake Mead naar Vegas teruggereden. Onderweg hebben we ook de auto maar even door een carwash gereden, want we zagen ons niet met een smerige auto bij het Venetian Hotel aankomen. De auto bleek zo smerig, dat zelfs deze wasbeurt niet alle vuil kon wegspoelen. Maar ja, je kan in ieder geval weer zien dat het een zwarte auto is.

Toen we Las Vegas naderden zagen we de mega hotels al in de verte opdoemen. Eenmaal op de Strip aangekomen waanden we ons in een compleet andere wereld als de afgelopen dagen. Wat een glitter en glamour! Toen we eenmaal de auto hadden geparkeerd in de parkeergarage (6^e verdieping van de 10, alles stond vol) moesten we eerst een plattegrond bemachtigen om te zien hoe we bij de receptie konden komen. We liepen met onze koffer eerst een half uur door het casino, langs winkeltjes en de Venetiaanse grachten (met gondels) voordat we bij de receptie waren aangekomen. De receptie was een enorme balie waarachter een legertje medewerksters zat om de mega stroom gasten in te kunnen checken. Toen we eenmaal in onze kamer aankwamen vielen we van de ene verbazing in de andere: Split-level kamer die groter is dan onze huiskamer met 2 flat screen tv's, automatische gordijnen, eigen printer, telefoon op het toilet, flat screen in de enorme badkamer etc. Na ons opgefrist te hebben zijn we lopend de Strip gaan verkennen. Wat een belevenis! We zijn door een aantal mega hotels heengelopen waaronder Caesars Palace en het Bellagio. In elk hotel spat de luxe ervan af! Prachtige beelden, watervallen, vuurfestijnen, fonteinshows, teveel om op te noemen. En bovenal natuurlijk heel veel gokautomaten en tafels. 's Avonds op de Strip hebben we lekker buiten op het terras burritos gegeten en genoten van de mensen en het hele spektakel. Daarna zijn we zelf wezen gokken met als mager resultaat dat we onze drankjes hadden terug verdiend. Maar wel veel lol gehad!

Zo gaaf om te zien dat zelfs oude omaatjes zich op de kruk hadden (laten) hijsen om te kunnen gokken! We hebben om middernacht nog naar het vuurwerk van het hotel The Mirage gekeken en zijn daarna doodmoe in bed gerold. Hier komen we zeker nog een keer terug!

Death Valley (en hoe een McFlurry onze redding werd)

Donderdag zijn we 's morgens vroeg vertrokken uit Yosemite om via de noordelijke uitgang het park te verlaten. Omdat er wegwerkzaamheden in het park waren liepen we een vertraging op van ruim een half uur. De route door het park nam vanwege de vele slingerwegen de halve dag in beslag maar leidde door een geweldig natuurlandschap. Nadat we het park hadden verlaten zijn we gestopt bij Mammoth Lakes om de nodige boodschappen te doen voor onderweg.

Vanaf Mammoth Lakes is het een compleet ander landschap: geen bossen maar alleen kaal gebergte en kale vlakten met af en toe een dor struikje. Op zich is dit ook weer prachtig om te zien. Marjan had het stuur van Frank overgenomen. Hoe dichter we in de buurt van Death Valley kwamen, hoe donkerder de lucht werd. Marjan had ineens een onbedwingbare trek in een McFlurry gekregen en toen we ineens een bord met de bekende 'M' tegenkwamen zijn we dan ook gestopt en hebben de daad bij het woord gevoegd. De donkere wolken hadden inmiddels enige kleine spatjes gegeven, maar nauwelijks genoeg om de ruitenwissers voor aan te zetten.

Na de McFlurry zijn we verder gereden en kwamen we bij de afslag, die ons over de Inyo Mountains naar Death Valley leidde. In de tijd dat wij de McFlurries zaten te eten was daareen geweldige stortbui geweest want de weg was geheel overspoeld met modderstromen waarbij zelfs rotsblokken van enkele decimeters in doorsnede op de weg waren gespoeld. Zo konden we onze kunsten in terreinrijden weer oefenen. Over een lengte van ongeveer vijf mijl moesten we over modder en tussen rotsen laveren. Ondertussen werd de lucht weer stralend blauw en liep de temperatuur op tot ongeveer 44 graden. Toen we over de bergpas waren, bleek de weg al voor alle verkeer afgesloten, zodat de opruimploegen met zwaar materieel de weg konden schoonvegen.

s' Avonds hebben we heerlijk gegeten in het steakhouse van Furnace Creek Ranch.

De volgende ochtend zijn we meteen om 6 uur gaan ontbijten om zo vroeg en koel mogelijk de bezienswaardigheden in het zuidelijk deel van de Valley te bezoeken. Death Valley is een kale omgeving maar is bijzonder vanwege de zoutafzettingen en de vele kleuren die dat tot gevolg hebben. In de relatieve koelte van de ochtend (35%) konden we ook nog korte wandelingen maken bij de Natural Bridge en door de Golden Canyon.

Op het heetst van de dag (49 graden) zijn we in het resort wezen lunchen en hebben een duik in het zwembad genomen. ‘s Middags zijn we met de auto naar het noorden gereden en hebben daar alle bezienswaardigheden verkend. De temperatuur was nog zo hoog dat we vooral bergop de airco uit moesten zetten om de motor niet oververhit te laten worden.

Als je je realiseert dat de meeste ongevallen in Death Valley te maken hebben met uitdroging, is het wonderlijk dat we toch nog zoveel mensen tegen kwamen, die geen water bij zich hadden. Bij ons vlogen de gallons water er doorheen.

We hebben in amper 2 dagen een gebied verkend zo groot als heel Nederland, waarin je weinig leven kunt ontdekken, maar wat is het een pracht om te zien! We kunnen ons nauwelijks realiseren hoe mooi en verschillend rotsen kunnen zijn. Door de extreme hitte en de vele indrukken was het een ware uitputtingslag, maar een ervaring om nooit te vergeten.

Nu op naar Las Vegas!

(Er zijn ook hiervan weer nieuwe foto's in ons album bijgeplaatst)

Yosemite National Park

We hebben een kamer voor 5 nachten geboekt in Narrow Gauge Inn, even buiten de zuidelijke ingang van het park. Omdat we alleen maar de mooie plaatjes hadden gezien van dit hotel, waren we natuurlijk heel benieuwd of het er in werkelijkheid ook zo mooi uit zag. We werden niet teleurgesteld! Waarschijnlijk hebben we de mooiste kamer van de 'Inn' gekregen: Een supergrote veranda met een tuinhek als toegang en een prachtige kamer met king size bed, douche, bad, tv en jawel.... zelfs internet!!

Omdat we geen zin hadden om naar een restaurant te zoeken, besloten we maar in het hotel zelf te eten en dat was geen verkeerde keuze. Ze hebben de heerlijkste gerechten en tenminste niet van die overdreven grote Amerikaanse porties.

Zondagochtend zijn we na een eenvoudig, maar voedzaam ontbijt naar de ingang van het park gereden (ongeveer 4 mijl van het hotel) en hebben gelijk maar een jaarkaart gekocht voor toegang in alle nationale parken. Daarna zijn we doorgereden naar Wawona, waar we de shuttle bus naar de Mariposa Grove hebben genomen. Deze plek in het zuiden van het park staat bekend om zijn gigantisch grote Sequoia Trees, mega bomen van een paar duizend jaar oud, die een omtrek van wel 27 meter kunnen hebben. Als je naast zo een boom staat, val je echt in het niet (hoewel sommige Amerikanen aardig kunnen wedijveren qua omvang).

We hebben een middelmatig lange trail van zo'n 6 kilometer gelopen tussen deze giganten, die helaas niet allemaal meer rechtop stonden. Af en toe gaan er wel eens een paar verloren door een brand of storm. Omdat we na terugkomst bij het bezoekerscentrum van Wawona nog wat tijd over hadden, maar geen lange route meer wilden wandelen, hebben we wat advies gevraagd bij de rangers. Die wezen ons de weg naar een korte wandelroute in de buurt en zeiden dat je er ook met de auto kon komen. Toen we met de auto bij het begin van de route aankwamen, bleek de weg inderdaad gewoon door te lopen en we besloten dus maar om er een rijroute van te maken in plaats van een wandelroute. Het verharde pad ging al snel over in een grindpad. Het grindpad ging na een tijdje over in een zandpad, afgewisseld met stukken rotspad en uiteindelijk bleek dat we toch echt een Hummer nodig hadden om onze tocht te kunnen vervolgen. Ons lijkautootje heeft geen 4-wiel aandrijving en staat ook niet echt hoog op zijn wielen, dus maar rechtsomkeert gemaakt. Eenmaal terug bij het begin was onze auto bedekt onder een dikke laag stof en zand. Het leek wel of we aan de Dakar rally hadden meegedaan.
s' Avonds hebben we weer lekker gegeten in het restaurant bij het hotel.

Maandag zijn we vroeg opgestaan om de aangekondigde wegwerkzaamheden in het park zo veel mogelijk te vermijden. Vandaag voor het eerst in Yosemite Valley geweest om wat informatie te vragen over wandelroutes. Vanaf de parkeerplaats werden we al meteen met een pendelbus naar het Visitor Centrum gebracht; wat we daar zagen voldeed geheel niet aan wat we in gedachten hadden! Het leek wel op Disney Land; bussen die af en aan reden, hele volksstammen met dreinende kinderen en wandelpaden door de 'wildernis' die rolstoel vriendelijk zijn. Een verkeerde halte nemen is onmogelijk; een vriendelijke Disney stem vertelt je al twee haltes van tevoren wat er te zien en te doen is en of je er hamburgers kan eten. Na deze cultuurschok hebben we ons aangepast aan de gewijzigde omstandigheden en hebben ons mee laten voeren met de menigte.
We hebben twee kleine wandeltochten gemaakt; naar de Lower Yosemite Fall en later een deel van de Valley Floor Trail.

s'Avonds naar Oakhurst gereden en Sushi gegeten in een verder uitgestorven dorp.

Dinsdag wederom vroeg vertrokken naar het park en een lange en steile wandeltocht gemaakt naar de Nevada Fall met een tussenstop bij de Vernal Fall.
Het eerste stuk maak je gebruik van een verhard pad dat zo steil is dat je na 1 mijl al de tong op je schoenen hebt hangen. En dan ben je nog maar aan de onderkant van de Vernal Fall. Naar de top van de Vernal Fall leidt een in de rotsen uitgehakte trap van 600 treden. De grootste moeilijkheid hier is om je medetoeristen te ontwijken. Gelukkig houden Amerikanen niet echt van lange wandelingen en houden ze het na 2 mijl voor gezien. Daarna wordt het een stuk rustiger en aangenamer wandelen voor ons.
Toch hebben we nog vreemde dingen gezien onderweg; een oude man zat compleet uitgewoond op medicijnen te wachten, een meisje die alleen nog maar wilde liggen, hele volksstammen op slippertjes, mensen zonder water etc.
Naar de top van de Nevada Fall was het minstens net zo steil en waarschijnlijk nog langer klimmen dan op het eerste stuk. Maar het was zeer zeker de moeite waard. Geweldige tocht gemaakt en ontzettend genoten van het uitzicht.
's Avonds pizza gegeten in het park.

Toen we terug naar het hotel wilde gaan kwamen we midden in een reddingsactie terecht.
Een Koreaans klimteam was bij het beklimmen van de steile wand van El Capitán in de problemen gekomen omdat hun leider gewond was geraakt door vallend gesteente.
Een helikopter probeerde de gewonde klimmer van de rotswand te plukken wat niet lukte omdat ze het juiste materiaal niet hadden. Aangezien het inmiddels donker was werd besloten de reddingsactie de volgende morgen bij het aanbreken van de dag voort te zetten. Er werd nog wel een reddingsteam boven op de rots gedropt.
Wonder boven wonder kwamen we de volgende dag precies op het juiste moment om de reddingsactie mee te kunnen maken. De gewonde klimmer werd uiteindelijk op spectaculaire wijze gered door de helikopter met hulp van het reddingsteam. Heel gaaf om een keertje van zo dichtbij mee te kunnen maken!
De rest van de dag hebben we een beetje geluierd aan de oever van de Merced rivier.

Morgen gaan we richting Death Valley en zal de temperatuur weer iets op gaan lopen. Vandaag was het 38 graden in de schaduw.

Ondanks het hoge Disney gehalte is Yosemite een geweldig natuurgebied en hebben we ontzettend genoten!

Tot het volgende verslag!

Fotoserie

Beste meereizigers,

Wij hebben onze foto's bewaard in 'Mijn Album' en niet op de reispagina zelf.

De link naar deze foto's staatonder het kopje 'links' (zie het rechterkader vanhet reisblog).

We zullen de serie dagelijks uitbreiden met de foto's van onze belevenissen.

Veel kijkplezier!

Frank & Marjan

De start

Na Brandon nogmaals bestookt te hebben met alle goedbedoelde adviezen (wat zal die jongen blij zijn dat we weg zijn), de inpaksessie van onze bagage (waarschijnlijk toch weer teveel meegenomen) en alle kindjes gesproken te hebben zijn we donderdagmorgen dan eindelijk vertrokken!

Bij de gate bleek tot onze grote verrassing dat we een upgrade hadden gekregen naar business class; een beter begin van de vakantie konden we ons niet wensen.

Na bijna elf uur vertroeteld te worden met lekkere hapjes en drankjes en films te hebben gekeken op een 2 keer zo groot scherm dan normaal, kwamen we in San Francisco aan. De formaliteiten bij de douane waren ook sneller en vriendelijker afgehandeld dan ooit en we moesten zowaar op onze koffers wachten.Gewoonlijk staan deze al een uurtje of zo naast de band geparkeerd. Helaas werd alle tijdwinst bij de douane volledig tenietgedaan bij Hertz. We troffen een rij wachtende klanten van twee(!) uur aan waarin we achteraan moesten sluiten en dit soort wachten zijn we eigenlijk niet gewend. Normaal heeft Frank wel een pasje dat ons voor in de rij plaatst, maar dan hadden we via Avis moeten boeken en we gingen nu eenmaal voor de voordeligste.

We kregen wél een leuk autootje mee: Een mini lijkautootje van Chevrolet! Van binnen bleek deze ruim genoeg voor onze koffers en hij rijdt ook lekker comfortabel.

Door de lange wachttijd bij Hertz kwamen we in een mega file terecht zodat we kruipend door San Francisco reden en we alvast veel van de stad konden zien. Het Marriott hotel was als altijd keurig en uiteindelijk hebben we het vol kunnen houden om pas om tien uur 's avonds (Amerikaanse tijd) in bed te storten; compleet afgeknoedeld.

Vrijdagmorgen na het ontbijt zijn we richting Fisherman's Warf gereden en hebben de trip naar Alcatraz gemaakt. Leuke boottocht en een goede audiotour door het cellenblok gevolgd. Natuurlijk hebben we ook weer leuke foto's gemaakt van ons achter de tralies. Wel erg indrukwekkend om te zien hoe de gevangenen in zulke kleine cellen moesten leven. Het enige wat aangenaam was voor de gevangenen was het uitzicht vanaf de luchtplaats op San Francisco! We waren blij dat we pas geleden nogmaals de films The Rock en Escape from Alcatraz hadden gezien zodat alles heel herkenbaar was voor ons.

Door de eeuwige mist is het erg fris en we waren blij dat we warme kleding meegenomen hadden. Alle overige passagiers hadden verdacht veel dezelfde sweaters van San Francisco aan die in de souvenirshops te koop zijn.

Hierna hebben we een broodje gegeten op pier 39 (grote, toeristische verzameling van eettentjes en winkeltjes) en de troep zeeleeuwen bekeken.

Aangezien het pas 4 uur 's middags was hebben we fietsen gehuurd om over The Golden Gate Bridge naar Sausalito te fietsen. Het was een geweldige ervaring om over deze brug te fietsen; in de mist met ontzettend veel wind en een paar colletjes van de 4^de categorie (sporten hoefde die dag niet meer!). Vanaf Sausalito hebben we de ferry naar het begin van de Bay Bridge genomen en zijn daar vandaan weer terug gefietst naar het beginpunt.

Aangezien Frank heel graag de steile straten wilde op- en afrijden hebben we nog een toertje door het centrum gemaakt. Wat een belevenis; gigantische hoogteverschillen. Je moet er niet aan denken dat je remmen het begeven. We vroegen ons af hoe mensen met rolstolen zich door de stad moeten verplaatsen; je bent wel lekker snel beneden

Na de auto (met de voorwielen naar de stoep) te hebben geparkeerd op een helling van 35% hebben we lekker Sushi gegeten in een mini klein Japans eettentje waar ze echte (!) Japanse reggae muziek draaiden.

Het is nu zaterdagmorgen en we gaan vandaag naar Yosemite National Park.

Eerst moeten we langs de Best Buy omdat we een vlek op de lens van ons fototoestel hebben die niet meer weg wil! Voordat we ons hier de hele vakantie aan gaan ergeren (en het alle mooie vakantiefoto's verknalt) gaan we een nieuw fototoestel scoren.

We weten niet wat de kwaliteit van het internet is in Yosemite dus plaatsen we dit verslag nu alvast. Tot mails!