We hebben een kamer voor 5 nachten geboekt in Narrow Gauge Inn, even buiten de zuidelijke ingang van het park. Omdat we alleen maar de mooie plaatjes hadden gezien van dit hotel, waren we natuurlijk heel benieuwd of het er in werkelijkheid ook zo mooi uit zag. We werden niet teleurgesteld! Waarschijnlijk hebben we de mooiste kamer van de 'Inn' gekregen: Een supergrote veranda met een tuinhek als toegang en een prachtige kamer met king size bed, douche, bad, tv en jawel.... zelfs internet!!

Omdat we geen zin hadden om naar een restaurant te zoeken, besloten we maar in het hotel zelf te eten en dat was geen verkeerde keuze. Ze hebben de heerlijkste gerechten en tenminste niet van die overdreven grote Amerikaanse porties.

Zondagochtend zijn we na een eenvoudig, maar voedzaam ontbijt naar de ingang van het park gereden (ongeveer 4 mijl van het hotel) en hebben gelijk maar een jaarkaart gekocht voor toegang in alle nationale parken. Daarna zijn we doorgereden naar Wawona, waar we de shuttle bus naar de Mariposa Grove hebben genomen. Deze plek in het zuiden van het park staat bekend om zijn gigantisch grote Sequoia Trees, mega bomen van een paar duizend jaar oud, die een omtrek van wel 27 meter kunnen hebben. Als je naast zo een boom staat, val je echt in het niet (hoewel sommige Amerikanen aardig kunnen wedijveren qua omvang).

We hebben een middelmatig lange trail van zo'n 6 kilometer gelopen tussen deze giganten, die helaas niet allemaal meer rechtop stonden. Af en toe gaan er wel eens een paar verloren door een brand of storm. Omdat we na terugkomst bij het bezoekerscentrum van Wawona nog wat tijd over hadden, maar geen lange route meer wilden wandelen, hebben we wat advies gevraagd bij de rangers. Die wezen ons de weg naar een korte wandelroute in de buurt en zeiden dat je er ook met de auto kon komen. Toen we met de auto bij het begin van de route aankwamen, bleek de weg inderdaad gewoon door te lopen en we besloten dus maar om er een rijroute van te maken in plaats van een wandelroute. Het verharde pad ging al snel over in een grindpad. Het grindpad ging na een tijdje over in een zandpad, afgewisseld met stukken rotspad en uiteindelijk bleek dat we toch echt een Hummer nodig hadden om onze tocht te kunnen vervolgen. Ons lijkautootje heeft geen 4-wiel aandrijving en staat ook niet echt hoog op zijn wielen, dus maar rechtsomkeert gemaakt. Eenmaal terug bij het begin was onze auto bedekt onder een dikke laag stof en zand. Het leek wel of we aan de Dakar rally hadden meegedaan.
s' Avonds hebben we weer lekker gegeten in het restaurant bij het hotel.

Maandag zijn we vroeg opgestaan om de aangekondigde wegwerkzaamheden in het park zo veel mogelijk te vermijden. Vandaag voor het eerst in Yosemite Valley geweest om wat informatie te vragen over wandelroutes. Vanaf de parkeerplaats werden we al meteen met een pendelbus naar het Visitor Centrum gebracht; wat we daar zagen voldeed geheel niet aan wat we in gedachten hadden! Het leek wel op Disney Land; bussen die af en aan reden, hele volksstammen met dreinende kinderen en wandelpaden door de 'wildernis' die rolstoel vriendelijk zijn. Een verkeerde halte nemen is onmogelijk; een vriendelijke Disney stem vertelt je al twee haltes van tevoren wat er te zien en te doen is en of je er hamburgers kan eten. Na deze cultuurschok hebben we ons aangepast aan de gewijzigde omstandigheden en hebben ons mee laten voeren met de menigte.
We hebben twee kleine wandeltochten gemaakt; naar de Lower Yosemite Fall en later een deel van de Valley Floor Trail.

s'Avonds naar Oakhurst gereden en Sushi gegeten in een verder uitgestorven dorp.

Dinsdag wederom vroeg vertrokken naar het park en een lange en steile wandeltocht gemaakt naar de Nevada Fall met een tussenstop bij de Vernal Fall.
Het eerste stuk maak je gebruik van een verhard pad dat zo steil is dat je na 1 mijl al de tong op je schoenen hebt hangen. En dan ben je nog maar aan de onderkant van de Vernal Fall. Naar de top van de Vernal Fall leidt een in de rotsen uitgehakte trap van 600 treden. De grootste moeilijkheid hier is om je medetoeristen te ontwijken. Gelukkig houden Amerikanen niet echt van lange wandelingen en houden ze het na 2 mijl voor gezien. Daarna wordt het een stuk rustiger en aangenamer wandelen voor ons.
Toch hebben we nog vreemde dingen gezien onderweg; een oude man zat compleet uitgewoond op medicijnen te wachten, een meisje die alleen nog maar wilde liggen, hele volksstammen op slippertjes, mensen zonder water etc.
Naar de top van de Nevada Fall was het minstens net zo steil en waarschijnlijk nog langer klimmen dan op het eerste stuk. Maar het was zeer zeker de moeite waard. Geweldige tocht gemaakt en ontzettend genoten van het uitzicht.
's Avonds pizza gegeten in het park.

Toen we terug naar het hotel wilde gaan kwamen we midden in een reddingsactie terecht.
Een Koreaans klimteam was bij het beklimmen van de steile wand van El Capitán in de problemen gekomen omdat hun leider gewond was geraakt door vallend gesteente.
Een helikopter probeerde de gewonde klimmer van de rotswand te plukken wat niet lukte omdat ze het juiste materiaal niet hadden. Aangezien het inmiddels donker was werd besloten de reddingsactie de volgende morgen bij het aanbreken van de dag voort te zetten. Er werd nog wel een reddingsteam boven op de rots gedropt.
Wonder boven wonder kwamen we de volgende dag precies op het juiste moment om de reddingsactie mee te kunnen maken. De gewonde klimmer werd uiteindelijk op spectaculaire wijze gered door de helikopter met hulp van het reddingsteam. Heel gaaf om een keertje van zo dichtbij mee te kunnen maken!
De rest van de dag hebben we een beetje geluierd aan de oever van de Merced rivier.

Morgen gaan we richting Death Valley en zal de temperatuur weer iets op gaan lopen. Vandaag was het 38 graden in de schaduw.

Ondanks het hoge Disney gehalte is Yosemite een geweldig natuurgebied en hebben we ontzettend genoten!

Tot het volgende verslag!