Vorig jaar zijn we metde jongens (Marlon en Brandon) in het zuidoosten van de Verenigde staten op vakantie geweest.We vlogen op Atlanta en maakteneen tour door Georgia, Florida en Alabama met als vakantiebestemmingen Tybee Island (Georgia), New Smyrna Beach (oost kust Florida)en Fort Walton Beach (Panhandle).

Het was een schitterende vakantie en we hebben veel leuke dingen gedaan, maar de kinderen zijn nu oud genoeg om hun eigen vakantie te vieren en hebben ook niet altijd dezelfde interesse als hun ouders.

We gaan dit jaar dan ook met zijn tweeën en hebben onze plannen volledig op onze interesses afgestemd: Grote Steden met bezienswaardigheden, natuur reservaten om heerlijke wandelingen te kunnen maken, een beetje decadentie in Las Vegas en natuurlijk nog een rustpuntje aan het strand.

De vliegreis hebben we op 6 februari al vastgelegd. We vliegen met de KLM heen op San Francisco en terug vanaf Los Angeles. We hadden al een paar reisgidsen waar het nodige instond over het zuidwesten van de Verenigde Staten, kortom genoeg materiaal om een route uit te stippelen. Met de geweldige ervaring van Big Bend National Park (Texas) nog in het geheugen wisten we dat we weer een paar dagen in een dergelijk park wilden doorbrengen. Wat is er dan beter dan Yosemite National Park? De route moest daar dus doorheen leiden en ook nog de Grand Canyon aandoen. De uiteindelijke route was dan ook al snel uitgestippeld.

Nadat we de route hadden bepaald werd het een tijdje wat rustiger. We hadden nog wel gekeken wat een huurauto zou moeten kosten, maar als rechtgeaarde Nederlanders vonden we alles eigenlijk nog wel een beetje aan de dure kant. De verhuurmaatschappijen zouden vast en zeker in de loop van de tijd nog wel gunstiger prijzen aanbieden. Toen de dollar ook nog eens kelderde ten opzichte van de euro, begonnen we best een beetje nerveus te worden. De geleerden waren het erover eens: de dollar zou waarschijnlijk net zoveel waard worden als de euro. Dat zou wel een erg dure vakantie kunnen worden! Gelukkig is de koers al weer aardig op weg naar het nivo van februari.

Omdat ik nog wat punten had van het Marriott hotel, hebben we hiervan een kamer geboekt voor 2 nachten in San Francisco. Nu hoeven we ons dus niet meer druk te maken om een kamer te bemachtigen als we in San Francisco geland zijn. Gelijk maar twee nachten omdat we dan in ieder geval de Golden Gate Bridge en Alcatraz kunnen bezoeken.

Hoewel we eigenlijk wel vroeg waren met het uitstippelen van de reis, waren we begin juli nog steeds niet verder gekomen dan de vlucht en de eerste nachten in San Francisco. Het werd de hoogste tijd voor wat actie. Zoals verwacht kwam er een aantrekkelijk aanbod langs om voor een schappelijke prijs bij Hertz een auto te huren. Dat was ook rond. En gelijk maar gekeken voor een hotel in de Nationale Parken die we zouden aandoen. Dat was niet eens zo makkelijk. Of het was schreeuwend duur, of volledig volgeboekt. Maar uiteindelijk na een weekendje speuren op het internet was het ons toch gelukt om de overnachtingen vast te leggen voor Yosemite, Death Valley en Grand Canyon. De grote steden zouden geen probleem moeten zijn. Daarom laten we die hotelboekingen voorlopig nog maar even achterwege.

Omdat we zulke schitterende berichten hadden gehoord van het Venetian Hotel in Las Vegas, besloten we daar ook maar vast een boeking voor te maken. Een enkele standaardkamer bleek een stuk duurder dan een arrangement met goktegoed en kortingbonnen voor het eten. Misschien kunnen we met die 50 dollar aan fiches onze vakantie terugverdienen......

Inmiddels heeft Frank weer een reis naar Pittsburgh achter de rug en heeft hij die gelegenheid aangegrepen om voor allebei een degelijk paar wandelschoenen aan te schaffen. Die moesten natuurlijk nog wel even ingelopen worden. Wij gingen vol goede moed naar de duinen bij Schoorl en zijn daar een wandelpad ingeslagen. Al snel kwamen we paaltjes met groene pijlen tegen en besloten deze route maar te volgen. Het was nog maar half drie en dus zouden we na onze wandeling van een uurtje of zo nog even wat drinken bij een restaurantje. Het uurtje werd echter 2 uurtjes en nog steeds volgden we de groene pijltjes. Na drie uur besloten we toch maar even naar huis te bellen om de geplande barbecue nog even uit te stellen. Want het zou wel iets later kunnen worden! Uiteindelijk waren we om half zeven bij de auto terug en hadden we zoiets als 20 kilometer groene pijltjes gevolgd. We begrepen later dat Rijkswaterstaat 3 nieuwe routes heeft uitgezet met een totale lengte van 60 kilometer door de duinen.

We hebben nu het idee dat we klaar zijn voor de reis en kunnen bijna niet langer meer wachten. Het aftellen is begonnen..............